Blog #4: Grazie per il sole!

Blog #4: Grazie per il sole!

Het is ondertussen al meer dan een maand geleden dat ik mijn vorige blog schreef en ik heb terug moeten scrollen in mijn foto’s om te bedenken waar ik ongeveer ook al weer gebleven ben.. Bizar! In Nederland doe ik een stuk minder in een maand dan hier op uitwisseling. Dat wordt nog wennen als ik weer thuis kom eind januari!

IK HOU VAN ITALIE, IK HOU VAN HET ETEN!

In de tussentijd is het van zomer eindelijk herfst geworden hier, pas sinds een week vallen hier de blaadjes van de bomen en ineens lopen alle Italianen in hele dikke winterjassen terwijl het nog boven de 10 graden is (meestal 16 graden ongeveer). Echt een zachte winter. Toch moet ik bekennen dat ik al behoorlijk ben aangepast aan het klimaat hier, want ook ik heb alvast mijn winterjas uit de kast getrokken en toen 15 november eindelijk de verwarming in ons gebouw aanging, heb ik daar maar meteen alvast gebruik van gemaakt.

Verder is heel Rome al in de kerstsferen, elke winkel die je binnenloopt heeft ‘all I want for Christmas’ of de Michael Bublé kerstcd aanstaan en alle supermarkten liggen vol met chocoladekerstmannen en panettone, hét typisch Italiaanse toetje van de kerst. Voor mij een heel vreemd gevoel, want wanneer komt Sinterklaas dan?? Haha, tja ik mis het wel!

Ook heb ik een poging gedaan om mee te doen met het ESN Roma 3 voetbalteam. De allereerste training was ik erbij en ik vond het heel erg leuk om met andere meiden een beetje te sporten en ik besloot hier zeker mee door te willen gaan. Helaas heeft de trainer daarna alle trainingen gepland op een tijdstip waarop ik of college had of niet in Rome was, waardoor mijn avontuur met voetbal in Rome helaas een beetje in het water is gevallen..

Firenze / Florence

In het weekend van 22/23 oktober nam ik de Flixbus om mijn studiegenootje Dana op te zoeken in Florence (Firenze)! Vier uurtjes in de bus met prachtig uitzicht als je zo door de glooiende heuvels van Toscane rijdt. Toen Dana mij ophaalde van het station en we samen bijkletsten en we naar haar huis liepen viel mij meteen op dat Florence veel schoner is dan Rome; de straten zijn goed onderhouden, er zitten geen gaten in de weg, en er zijn zelfs straatvegers! Je kunt ook goed merken dat Florence echt ‘noordelijk’ is, de huizen hebben veel Oostenrijkse invloeden. Wist je trouwens dat (Noord)Italië lange tijd onderdeel van het Oostenrijkse rijk is geweest? Jaja dat heb ik allemaal geleerd bij het vak ‘Mass Society’ hier aan Roma 3. Het is echt totaal anders dan Rome, veel kleiner ook en dat is ook erg leuk want alles is beloopbaar en veel minder verkeer dus kun je er ook goed fietsen. Firenze is meer te vergelijken met Noord Europa, terwijl Rome wel echt Italië is.

We begonnen de zaterdag met een lekkere cappuci en cupcake waarna Dana mij meenam naar het prachtige Palazzo Vecchio (paleis) – beheerd geweest door de Medici, de machtigste familie die ik Florence zowat alles in handen hadden. -Nog een leuk weetje: ooit was Firenze de hoofdstad van Italie, later werd het pas weer (opnieuw) Rome- Het was mooi om alle beschilderde plafonds, landkaarten en meubels te bewonderen. Ook zagen we de ‘neppe’ David – het standbeeld wat je gezien moet hebben als je in Florence bent geweest, de echte dan eigenlijk.

Daarna gingen we naar Piazzale Michelangelo, dé plek waar je moet zijn voor het allerbeste uitzicht op de stad. Ik moet bekennen, dit uitzicht met met Toscaanse landschap en de bergen op de achtergrond, iets vergelijkbaars in Rome heb ik niet gevonden.. (Ja er is Gianicolo, de Sinaasappeltuin en het uitzicht vanaf de St Pieter, maar toch… ) Nergens vind je zo’n wijd uitgestrekt overzicht van de gehele stad.. 360 graden. Wat ook heerlijk was, was dat het lekker warm was en het zonnetje scheen dus we hebben daar best lang op een muurtje gezeten en van het uitzicht genoten. We dwaalden wat door de rozentuin en de straten van Florence. Erg leuk is dat overal kunst te zien is. Op elke hoek van de straat is er wel een straatkunstenaar die iets moois heeft achtergelaten. Ook vertelde Dana mij dat de straatborden met een gekke twist (bijvoorbeeld het ronde rode bord met witte streep –die aangeeft dat je die straat niet in mag rijden- dat is door kunstenaars veranderd in een bord van een bestuurder die in zn achteruitkijkspiegel kijkt) in Florence worden gemaakt en ze liet mij de winkel zien, wel gaaf om even snel een kijkje in te nemen. Echt een kunstenaarsstad!

We namen een ijsje bij de lekkerste ijssalon van Florence: La Carraia en aten deze op in het zonnetje op een bruggetje met uitzicht op de Ponte Vecchio (de bekende brug) en de rivier de Arno. Verder werd ik verliefd op de mooiste Duomo die ik heb gezien, elke keer als we er weer langs liepen (want Dana woont daar vlakbij) bleef ik mij weer verbazen over deze prachtige kathedraal. Voor avondeten namen we een aperitivo bij Kitsch, een geweldige bar met een lekker foute inrichting, leuke muziek en lekkere hapjes en drankjes. ’s Avonds besloten we toch nog even het nachtleven in te duiken en we belandden in de YAB (You Are Beautiful) wat ongelooflijk lachen was, maar wel een grote flop want we voelden ons bejaard tussen alle 15-16 jarige tieners die losgingen op slechte muziek. We waren oprecht de oudsten daar. De DJ stopte elk liedje ook gewoon middenin het nummer en riep ondertussen ook nog ‘cazzo di mani, cazzo di mani’ wat zoiets als ‘put your f*cking hands up moet betekenen, sorry maar hier zijn we toch echt te oud voor. Om 02.00u lagen we alweer in bed, gelukkig hebben we gelachen.

Zondag hebben we een klein beetje uitgeslapen en hebben daarna in de Mercato Centrale de allerlekkerste pasta pesto ooit gegeten! Ik droom er nog steeds over. Marktjes over gestruind en toen wilden we de Capelle de Medici in, maar die is zoals op de deur staat ‘elke eerste, derde en vierde zondag van de maand gesloten’ – ook echt weer een Italiaanse manier om iets simpels ingewikkeld te maken-  dus nam Dana mij mee naar een heel mooi alternatief: de kerk Santa Maria Novella. Een intens grote kerk met heel veel prachtig glas-in-lood, een mooie begraafplaats en waar ik een kaarsje heb aangestoken. We wandelden over de Ponte Vecchio en we bestelden een pasta to go die ik dan tijdens mijn 4 uur durende terugreis naar Rome mooi kon opeten. Het was een heerlijk weekend en Florence is een hele mooie stad!

Terug in Rome.

Ging ik naar college, nam ik een ijsje bij San Crispino (vlakbij de Trevifontijn) samen met Laura (een Pools meisje) die we opaten bij het plein van de Quirinale (paleis, mooi uitzicht). Ook ging ik met Charlotte (Duits meisje) naar een Taco Boat Party op de Tiber, heerlijke Taco’s, leuke muziek met een echt Mexicaans bandje en gezellig gekletst met een paar Fransen en Noors meisje die ik kende van de voetbaltraining. We aten nog meer ijsjes met Charlotte en Lente (Belgisch meisje) bij Frigidarium en bewonderden nog eens de Trevifontein by night.

Aardbevingen / un terremoto

Ook maakte ik voor het eerst in mijn leven 3 aardbevingen mee in een week. De eerste keer zat ik in college, ‘Law and the Humanities’ en ik voelde me een beetje duizelig worden toen allemaal mensen het lokaal uitrenden en begonnen te schreeuwen. Ik begreep nog steeds niet wat er aan de hand was: un terremoto! 5.6 of 6.1 op de schaal van Richter. Dat is wel schrikken, lampen die heen en weer te slingerden aan het plafond en de docent kapte gauw zijn les af. Voor ik het wist stonden we buiten, ik samen met Beatriz (Portugees meisje) en Amanda (Braziliaans meisje) en we waren helemaal in de war. Wat was er zojuist gebeurd en ging dit nog vaker gebeuren? Gelukkig ben ik –anders dan normaal- naar huis gelopen i.p.v. de metro genomen die avond. Eenmaal thuis was mijn Italiaanse huisgenootje in paniek en erg bang dat er nog een aardbeving zou volgen, en omdat ze geen idee had wat je dan eigenlijk moest doen in zo’n geval.

Haar angst was niet voor niets, diezelfde avond zat ik op bed te facetimen toen de ramen begonnen te trillen en klapperen en mijn bed hevig begon te schudden, alsof je op een boot in de storm zat. Het hielp waarschijnlijk ook niet mee dat wij op de 5e verdieping van het appartement wonen, voor de bovenste verdieping schudt het namelijk het hardst. Mijn huisgenootje kwam gillend binnen, “we moeten nu naar buiten!” we informeerden onze andere Italiaanse mannelijke huisgenoot (die volgens mij zo stoned was dat hij de aardbeving niet eens door had) en toen we net naar buiten wilden gaan stopte het met beven. Een fijne nachtrust hadden we niet, we sproken af met onze deuren open te slapen en elkaar wakker te maken als we weer iets voelden. Silvia (mijn vrouwelijke huisgenoot) bood zelfs aan op één kamer te slapen als een van ons te bang was. Gelukkig bleef het die nacht rustig. Heel apart om mee te maken wel! Voor ik het wist stond mijn moeder alweer op de stoep! De derde beving maakten wij dan ook samen mee, we werken zondagochtend wakker geschud, moeders gillen. Gelukkig hield ook deze niet lang meer aan. Hierna niets meer gevoeld, laten we hopen dat het zo blijft!

Een lang verjaardagsweekend voor Marleen

Heel spontaan pas een week van tevoren geboekt. Ze nam mee een koffer vol lekkers : pepernoten! Diezelfde dag was het erg zonnig en behoorlijk warm buiten, dus besloot ik haar mee te nemen voor een fietstocht op de Via Appia Antica, de oudste weg van Rome en een van de belangrijkste oud Romeinse wegen. Het bleek dat het meer mountainbiken dan fietsen is daar en je moet echt een ervaren fietser zijn om over die grote ongelijke stenen vooruit te kunnen komen. Ook krijg je er gratis een trilplaatbehandeling bij. Maar voor maar 3 euro per uur kun je naast de catacomben van San Callisto een mooie fiets huren. Marleen vroeg aan de vriendelijke verhuurder of het stuk wat we moesten fietsen wel vlak was, waarop hij antwoordde ‘Jullie komen vast uit Nederland, want alleen Nederlanders die hier fietsen huren vragen dat’. Een terechte vraag want er zitten soms behoorlijk steile stukken in de weg en dan kan je beter even met de fiets aan de hand lopen. Wat al helemaal lachen was, was dat na zo’n 20 meter fietsen bij Marleen de ketting er al af vloog en ik bijna in mijn broek pieste van het lachen, omdat Marleen al liep te klagen dat de helling zo steil was en ze de fietstocht nu al niet meer zag zitten. Toen wij probeerde de ketting er weer op te zetten (wat nog niet zo makkelijk ging want deze mountainbike had een apart systeem) kwam een Frans stel ons te hulp en die zorgden er weer voor dat wij zorgeloos verder konden fietsen.

De Via Appia Antica heeft mijn hart gestolen. Wat een prachtige natuur en het is er zo vredig. Het is de beste plek in Rome om tot rust te komen en mooie dingen uit de oudheid te bewonderen, veel toegang is er gratis plus het is er intens rustig in vergelijking met een plek als Pompeï bijvoorbeeld. Zo zagen wij mozaïeken thermale baden, een Circus wat vergelijkbaar was met Circo Massimo, prachtige villa’s en tombes. Na zo’n twee uur mountainbiken over deze prachtige weg hadden we weinig energie meer over, dus besloten we de fietsen in te leveren. Maar ik kom zeker nog een keertje terug om o.a. nog het aquaduct te bewonderen!

De man van de verhuur was erg vriendelijk en had ons een mooie kaart meegegeven waardoor we alles gemakkelijk konden vinden. Hij vertelde ons ook dat hij al in zo’n 40 verschillende landen op alle continenten heeft gewerkt voor Nokia (en de fietsen verhuur nu als bijbaantje deed) en er daardoor achter kwam dat Italianen echt moeten veranderen. De cultuur is zo op zichzelf gericht, de arrogantie van het volk maakt hem kwaad. “als ik een mooie tuin heb waar vuilnis in ligt, dump ik mijn afval gewoon in de tuin van de buurman want dan is mijn probleem opgelost. Me, myself and I” , zo denken veel Italianen volgens hem. En dat is zonde, want zolang de meerderheid zo blijft handelen gaat het land alleen maar verder achteruit. “Waarom kunnen Italianen niet allemaal met de fiets naar werk, zoals in Nederland? De vrouwen hier geven teveel om hun uiterlijk. Italië is het enige land ter wereld waar mensen niet op hun fiets naar werk gaan. Italië wil gewoon geen verandering, we passen ons nooit aan. Enkel Noord Europa gaat vooruit. Italië heeft teveel corruptie en de maffia heeft teveel macht.”  Bijzonder om te merken dat ik eindelijk ook een Italiaan heb ontmoet die er zo over denkt, meestal zijn het enkel Noord Europeanen die dit constateren.

Terug met de bus naar Testaccio waar we bijkwamen op Piazza Testaccio met een borrel bij Vinoteca. Een schattig tentje met dure wijnen maar je krijgt er wel wat te knabbelen bij. Voor het diner had ik gereserveerd bij Da Felice (die van de beste calcio e pepe) waar we heerlijke ravioli aten en natuurlijk de allerlekkerste tiramsu met chocola – tiramisu cioccolato con crema. We konden niet al te laat naar bed want voor de zaterdag hadden we een dagje Napels gepland.

Met de Flixbus naar Napoli!

Een zomers dagje Napels, want zo voelde het echt. We struinden langs de zee en het was oprecht bloedheet. Heerlijk beetje hangen aan de waterkant met de Vesuvius op de achtergrond, zo fijn om weer even de zee te zien! We wandelden door de wijk Santa Lucia (goede tip van Tripadvisor) een chique en schone wijk, ja ja mensen zo kan Napels ook zijn. Niet alleen maar vuile straatjes met vuilnis, en echt dat viel reuze mee daar hebben wij amper wat van gezien. Doorgewandeld naar Piazza Plebiscito, hét plein van Napels met oud paleis en Chiesa San Francesco di Paolo. Echt iets wat je even gezien moet hebben. Ook gingen we wat kerkjes in, zoals een hele grote kerk die er van buiten echt niet uit zag maar van binnen prachtig bleek: Gesù Nuovo. We waren niet de enigen die deze kerk ontdekt hadden, het stroomde vol en er liep ook een hond rond die even zijn rondje deed voor God. Tijdens ons gestruin door de ellenlange schattige smalle straatjes (mét was boven je hoofd) namen we een ijsje bij de bekende chocolatier van Napels: Gay-Odin MMMMM en struinden we verder in het centro storico. Marleen had onthouden van vorige keren Napels dat er één straat is die bekend staat om zijn handgemaakte kerststallen (inclusief kerstpoppen, ballen en alles wat je maar kan bedenken) en ja echt, ze verkopen daar heel het jaar door kerststallen. Ge-wel-dig! De Via San Gregorio Armeno. Ik heb natuurlijk mn moeder ook even een kerststalletje aangesmeerd want ‘dat is toch een leuk aandenken van dat weekend bij mij?’. We borrelden wat en sloten de dag af bij Antica Pizzeria Da Michele, de pizzeria die bekend is dankzij de film Eat, Pray Love. Wonderbaarlijk genoeg zijn ze door de bekendheid voor ons gevoel juist niet hoog van de toren gaan blazen en maken ze sinds de opening al 2 pizza’s, wij kozen de klassieker margarita (waarvan men beweert dat deze in Napels is uitgevonden). Voor maar 4 euro krijg je de grootste pizza die je in je leven hebt gezien en het smaakt ook nog eens perfetto! In een echt Italiaans sfeertje zit je aan tafel met allemaal vreemden middenin de chaos van de obers en naast de steenoven de beste pizza ter wereld op te smikkelen. De foto met Julia Roberts en de pizzabakkers hangt er nog. Alleen voor die pizza zou ik al teruggaan naar Napels! We hebben echt een heerlijke dag gehad en het was leuk een andere stad te bezoeken, maar ik ben wel blij dat ik op uitwisseling ben in Rome en niet in Napels. Ik hou toch net iets meer van Rome, de sfeer en de mensen. Rome geeft een fijn gevoel en het heeft iets magisch. Hoewel ik Napels ook ongelooflijk schattig en mooi vond heeft het toch aanzienlijk meer buurten en wijken waar je je al meteen minder veilig voelt. Veel toeristen worden er bestolen en ook wij hebben nog wat extra op onze tassen gelet, je ziet in Napels veel meer armoede en vooral op straat. Hoe zuidelijker, hoe armer in Italië.. De flixbus terug werkte bij ons op onze lachspieren want de passagiers waren zo chaotisch, mensen verwisselden steeds van plek, de airco deed het niet dus de verwarming stond op plus 25 graden, een aantal keken voetbal op hun telefoon en schreeuwen zo steeds iedereen wakker die nu net een tukje wilden doen en we hadden een hevige snurker naast ons die, zoals mijn moeder het graag zegt, “het hele bos heeft omgezaagd”.

De volgende dag probeerden we wat uit te slapen na onze vermoeiende dagen en deden we rustig aan. Ik had gelezen over een boottocht over de Tiber, bijna niemand wist hier vanaf dus we zaten met niet zo veel aan boord. ‘Boat Cruisen over de Tiber’ die functioneerde als hop on, hop off. Erg leuk om de stad weer eens van een andere kant te zien, en wel lekker zo in het zonnetje op een boot. En vooral Marleen vond het fijn om even te zitten want ze had behoorlijk last van haar rug. Wederom was het een zonnig dagje, ze had een goed weekend uitgekozen om langs te komen.  Het was intens druk vooral in Trastevere, waar wij wat gingen lunchen. Het was dat weekend dan ook een vrij weekend in Italië, want 1 november op Allerheiligen wordt hier wel gewoon gevierd. We liepen een soort tour door de stad: Piazza di Spagna, Pantheon, beste ijsje Frigidarium en we sloten af bij de kunstenaarsstraat: Via Margutta die speciaal deze dagen al zijn kunst had buiten gestald. We aten wat bij Piazza del Popolo; ik eindelijk weer eens een burger met frietjes, want die mis ik hier zo!!

De volgende dag ook rustig aan, tweede deel van onze hop on hop off boottocht gedaan en afgestapt bij de Engelenburcht en naar de St Pieter en het Vaticaan gelopen wat mama ook wel erg leuk vond om nog even weer te zien.

1 november: Marleen was jarig! En ik had geregeld dat we een mooie rode Vespa konden huren om mee door Rome te crossen. Dat was me een hele ervaring! Niets te gek voor die oude vrouw, daar ging ze hoor want zij mocht eerst rijden. Hoppa meteen vast in het chaotische verkeer van Rome, ik lag dubbel van het lachen achterop de Vespa want elke keer als ze gas gaf vlogen we naar voren (later kwam ik er achter dat toen ik reed ik hetzelfde probleem had). We begonnen in de buurtjes van het Colosseum waar we de prachtige basiliek Santa Maria Maggiore bewonderden, een taartje aten op het allerduurste terras (8 euro voor een ice tea) om haar verjaardag te vieren! En ik probeerde een betrouwbare voorbijganger te vinden die hopelijk niet mijn camera zou stelen om een goede foto van ons met de mooie Vespa voor het Colosseum te maken, o zo cliché maar o zo leuk. We scooterden langs het monument bij Piazza Venezia, Gianicolo met het beste uitzicht en de fontein van La Dolce Vita,  namen een ijsje en stonden ook behoorlijk wat tijd vast in het verkeer of waren de weg even kwijt. Maar het was super! En wat hadden we een bekijks met die mooie rode Vespa. (Ooit… koop ik er ook eentje.. Of dan liever die fiat 500) Het was echt en echte typische ervaring voor in Rome en als je even goed uitzoekt waar je voor een leuke prijs zoiets kan regelen (niet bij de groteren in het centrum want dat zijn afzetters) is het superleuk om veel dingen in een dagje te bekijken. Roma rent bike hielp ons heel erg goed! Volgens mij vond Marleen het ook een geslaagd dagje en we sloten het af bij Pizzeria Da Remo bij mij in de straat.

Helaas was het de volgende avond alweer tijd om afscheid te nemen op het vliegveld. Niet te lang getreurd want een uurtje kwam Laura alweer uit de gate gerend. Ja het was even een drukke paar weken in begin November, maar het was heel erg gezellig.

Laura in Rome!

Ook al was het maar kort, het was supergezellig dat ze langs kwam: mijn eerste vriendinnetje in Rome! Samen waren we natuurlijk al met Romereis op de middelbare school eens in Rome geweest, dus extra leuk dat ze nog een keertje wou komen. Nadat ze ’s avonds aankwam waren we allebei zo moe dat we na het eten en uren kletsen meteen gingen slapen want ik wou haar in de korte tijd die we samen hadden, veel laten zien. Zo zagen we de Sinaasappeltuin, het sleutelgat van de ridders van Malta, heel veel kerkjes en aten we een taartje en cappuccino bij Tram Depot, nam ik haar mee naar de mooie ‘cimitero acattolico’ begraafplaats en de piramide (lekker allemaal bij mij in de buurt) waarna we lunchten bij Da Felice. Laura een heerlijke spaghetti carbonara en ik de ravioli. ’s Middags vervolgden we onze tour met Colosseum en een stukje van het Forum Romanum, heel veel kerkjes, het beklimmen van hét monument van Vittorio Emmanuele II (wederom een mooie uitkijkplek over de stad). We shopten wat en vervolgden richting Trevifontein met een ijsje van San Crispino, Campo de Fiori, Spaanse Trappen om zo van Rome by night uitzicht te genieten in park Villa Borghese bij Pincio. We aten de lekkerste pizza bij Remo in mijn straat en natuurlijk liet ik haar ook de suppli (voorgerechtje) proeven. Na ons in onze uitgaansoutfit gehesen te hebben sloten we het avondje heerlijk af in Trastevere met wat cocktails van Pimm’s. Ik vond het echt heel erg leuk dat nu ook een van mijn vrienden heeft gezien hoe ik in Rome woon! Plus dat ik haar ook wat nieuwe dingen in Rome heb kunnen laten zien. En natuurlijk al helemaal om weer heerlijk bij te kletsen na al die tijd dat we elkaar niet gezien hadden.

De volgende ochtend begonnen we goed met due cappucci’s in Trastevere, waarna we de Tempietto van Bramante bezochten. Laura had zojuist een minor kunstgeschiedenis afgerond waardoor zij eigenlijk mijn gids werd, mijn wandelende Wikipedia. Zij vroeg mij dus ook of ik die Tempietto (van San Pietro in Montorio) al had gezien, wat niet het geval was en wij die dus samen mooi voor het eerst konden bewonderen. Het was even een klus om het te vinden want het zit goed verstopt op een heuvel in Trastevere. Het is er stil, bijna geen toeristen en het is zeker de moeite waard. Het is vooral zo bekend omdat ‘men zegt dat de kruisiging van Petrus hier zou hebben plaatsgevonden’.

Verder strolden we wat door Trastevere, kerkje Santa Maria in Trastevere, gingen we het Pantheon in, aten we het ijsje bij Frigidarium, lunchten onze laatste pasta op een schattig pleintje in Trastevere en sloten de culturele tour af bij de Tempel van Portunus waar Laura mij ook het een en ander over kon vertellen. Helaas vloog onze tijd voorbij en moest ik haar die middag alweer naar het vliegveld brengen om gedag te zeggen. Ik beken dat ik toen wel even een traantje heb gelaten.

Een weekje geen gasten

Back to normal, colleges volgen. Ik bakte met Paula en Lente pepernoten bij hun thuis en Paula maakte voor ons allemaal brigadeiros (typisch Braziliaans toetje). Ik ging op een stormachtige zondagmiddag (dezelfde dag dat er een tyfoon door Rome raasde) met Lente gratis naar de Engelenburcht / Castel Sant’ Angelo (bepaalde zondagen is deze gratis te bezoeken) wat dan wel weer fijn was, was dat door de storm het hier lekker rustig was. Mooie kamers met prachtige schilderingen, alleen had ik van het uitzicht wat meer verwacht. Toch was het mooi om de Sint Pieter vanaf hier met zijn lichtjes te kunnen zien. We sloten die avond af met een ijsje bij Gelateri del Teatro waar ze hele bijzondere smaken hadden, zo had ik er eentje met Salvia. Zo hebben we van die regenachtige avond toch nog wat moois kunnen maken! Ook aten we een avondje bij Da Enzo, Paula vertelde ons dat ze daar erg lekkere pasta’s hadden. Je moet er wat voor over hebben, bijna een uur in de rij gestaan maar ik heb daar wel de lekkerste amatriciana gegeten! En de tiramisu con fragole was ook perfect! Het Poolse meisje Laura nam mij mee naar Il Siciliano, vanaf dat moment mijn favoriete bar voor alle zoetigheden. De bediening is Siciliaans, ongelooflijk vriendelijk en ze maken altijd een praatje met je, mijn favoriet is de cornetto (=croissant) con pistaccio e cioccolato bianco. Zo nu en dan als we een tussenuurtje hebben ga ik er wel even heen.

Matthijs in Rome!

Matthijs kwam fijn nog een keertje langs, dit keer gelukkig wat langer zo hadden we drie daagjes om samen te zijn. Voor hij langskwam had ik nog gauw even het huis schoongemaakt want mijn huisgenoten maken letterlijk NOOIT IETS SCHOON. Het is echt heel vervelend, maar ik hou maar steeds in gedachten dat ik hier toch niet zo lang meer zit en dat helpt af en toe een beetje.

De eerste dag hadden we tickets geboekt om naar de Vaticaanse musea te gaan (dat is inclusief Sixtijnse kapel) en je moet echt van tevoren je tickets regelen, Charlotte bijvoorbeeld heeft 3 uur in de rij gestaan en toen was ze nog niet binnen. Ook hier ben ik met de Romereis al geweest, maar ik vond dat ik er toch nog een keertje heen moest als ik er 5 maanden woon plus Matthijs had het nog nooit gezien. Wonderbaarlijk genoeg was het minder druk dan normaal en konden we behoorlijk doorlopen. Zo zagen we de zaal met wereldkaarten (die vind ik het allermooiste) veel binnenplaatsjes met beelden, natuurlijk de Sixtijnse Kapel waar we even konden zitten en dus wat langer het prachtige plafond konden bewonderen. Verder veel hoofden, sculpturen en tuinen. We hebben er wel zo’n 3 uurtjes doorgebracht. Een must do in Rome. We sloten af met een pizza van Remo.

De volgende dag hadden we een dagtripje met de Flixbus naar Siena geboekt. Omdat hij al in september bij mij langs was geweest en we al veel van Rome hadden gezien besloten we een andere stad op te zoeken. Met de bus door Toscane, weer een prachtige reis. Siena deed mij erg aan Florence denken, veel kwam overeen. We zagen de oudste bank van Italië: Monte dei Pasci di Siena en ontbeten met een cappucino en ricciarelli (hét typische zoetigheidje van Siena) bij Da Nannini. We vervolgden onze weg naar het bekende Piazza del Campo waar de palio (paardenraces) eenmaal per jaar worden gehouden en genoten van het zonnetje want het was vreselijk koud in Siena. We besloten de toren te beklimmen, nou daar moet je geen hoogtevrees of claustrofobie voor hebben! Maar het uitzicht bovenop de Torre del Mangia is vreselijk mooi. Het bewijst maar weer eens dat Toscane de mooiste natuur heeft. Verder had ik gehoord over de SIPA Siena International Photo Awards in Palazzo Pubblico wat echt heel erg leuk was om te bekijken. Na een lekkere lunch op het plein (Piazza del Campo) gingen we verder op zoek naar de Duomo. Hier bestaat een belachelijk systeem, want je kan de kathedraal niet in zonder dat je helemaal aan de andere kant ergens in de rij gaat staan om een ticket te kopen, eigenlijk is vooral het doel je een combiticket aan te smeren om nog veel meer andere dingen te bekijken. Tja ook wij konden dit aanbod niet laten lopen, aangezien we ook graag de Libreria Piccolomini (die in de Duomo zit) wilden bewonderen. Ach je betaalt 1 of 2 euro extra en dan kan je die ook bekijken, het scheelt ook allemaal niet veel. Het is gewoon weer typisch Italiaans en je krijgt het gevoel dat je belazerd wordt. Maar ach, wij weer terug naar de Duomo, dat was zeker het bezoekje waard. Prachtig glas-in-lood en overal hingen de palio vlaggen, en veel overeenkomsten ook binnen met de Duomo van Florence. We wandelden nog wat door het UNESCO werelderfgoed centro storico en haalden ons diner voor in de bus. Voor we het wisten was het al weer tijd onze weg terug te vinden naar de bus waar we in slaap dommelden door onze drukke maar fijne dag.

De laatste dag leek het mij leuk om het monument van Vittoro Emanuel te beklimmen (net zoals ik met Laura had gedaan) maar dan nu ook de lift naar boven te nemen voor 7 euro om nóg beter uitzicht te hebben over de stad. Zeker iets wat je een keertje gedaan moet hebben, je kan ver kijken over alle delen van de stad. We sloten af met een ijsje bij Frigidarium! Toen moesten we alweer op naar het vliegveld waar het vreselijk moeilijk was om gedag te zeggen..

Gelukkig is het nog maar 15 dagen tot ik even terug ben met kerst nu ik dit schrijf. En ik heb heel erg zien om mijn lieve familie en vrienden weer even te zien! Voor die tijd heb ik al wel twee tentamens, misschien zelfs drie. 20 december zou ik namelijk een tentamen Transatlantic Relations hebben, maar de docent heeft nog steeds niet besloten of het tentamen in december of in januari moet worden gehouden, januari zou beter zijn omdat hij vindt dat de klas er ‘nog niet klaar voor is’, maar december is toch ook wel erg fijn want dan zijn we er maar vanaf.. tja het is wel fijn als we nu toch wel zo’n beetje te weten komen wanneer het tentamen nu daadwerkelijk wordt gehouden. In ieder geval zal ik 15 december het tentamen van Law and Humanities al hebben en 17 december (ja dat klopt, op een zaterdag) Storia Romana I al af kunnen sluiten. Daarvoor moet ik dan wel het boek van 600 pagina’s uitlezen, een klein beetje stress is er wel. De laaste weken zit ik minstens 2 middagen per week in de bieb om het boek zsm uit te krijgen. Ja dit zijn de wat minder leuke kanten van Erasmus Exchange.

Dagje Tivoli – Villa d’Este                                                                                                                      

Lente, Charlotte, Paula en ik zijn ook een dagje op een neer gegaan met de trein (ongeveer een uurtje) naar Tivoli om Villa d’Este – park met allemaal fonteinen te bezoeken. Ook hier ben ik al twee keer geweest, maar het park is zo mooi dat nóg een keertje gaan echt geen straf is. Het was een beetje regenachtig, maar dat gaf niet want we kregen er een zonnetje en regenboog voor terug. We sloten af met een nutellaburger bij de Mc Donalds, die moesten we gewoon even geprobeerd hebben. Best lekker!

Verder aten we een heerlijke spaghetti bij Trattoria Vecchia in Rome. Ik moest wel van tevoren een reservering maken in mijn allerbeste Italiaans (ha, ha..). Hier wil ik zeker nog een keertje heen! Ongelooflijk lekker. Ook at ik een ijsje met Paula bij het Pantheon en kletsten we over Brazilië, wie weet gaan we met z’n allen deze zomer haar opzoeken in Brazilië!! Ook was het Black Friday dus besloten Lente en ik lekker te shoppen, zo heb ik onder andere alvast wat kerstcadeautjes in kunnen slaan en aten we een lekkere lasagna in de buurt van de Spaanse Trappen na afloop. Een zaterdag gingen Lente en ik de trappen naar de koepel van de Sint Pieter beklimmen om het aller aller allermooiste uitzicht van heel Rome te kunnen bekijken. Net toen het begon te schemeren konden wij de mooiste foto’s nemen. Lente vertelde mij onderweg naar boven dat ze best wel hoogtevrees had, eenmaal boven stootte ik haar per ongeluk aan toen ze een foto aan het maken was en ze gilde het uit, wat voor mooie taferelen zorgde, ik moest erg hard lachen maar gelukkig kon ze ondanks haar hoogtevrees toch van het uitzicht genieten. Een andere avond gingen we aan de aperitivo met nachos, tacos en wijn bij Coffee Pot in Trastevere waar we kletsten over de verschillen tussen Nederland en België. Met Charlotte en Paula erbij aten we vorige week weer eens lekker pizza bij Da Remo, aten we een ijsje na de film bij de Trevi fontein en gingen Paula, Lente en ik afgelopen zaterdagavond voor maar 1 euro naar de Capitolijnse Musea in de avond (dat evenement wordt een paar keer per jaar georganiseerd) waar we Romulus en Remus, Medusa, Aphrodite en Forum Romanum by night konden zien. Ook waren er live mensen aan het poseren en anderen aan het schilderen, heel erg leuk om zo een museum voor een leuke prijs weer eens op een andere manier te zien. Op zondag brunchten we american pancakes bij Bakery House Rome, een perfecte manier om de zondag door te komen.

Wat ik erg fijn vind van Italië is dat het zoveel meer zonuren heeft dan Nederland, vandaag schijnt ook weer het zonnetje door mijn raam en ga ik straks lekker het dakterras op om op een stoeltje in de zon mijn Storia Romana boek verder te lezen. Ik moet toegeven dat ik Sinterklaas wel heel erg mis, maar nog maar even en dan is het kerstmis!

Ciao, Anne

 

Blog #3: ’t was aan de Costiera Amalfitana

Ondertussen is het alweer bijna een maand later en ik had nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar de tijd vliegt voorbij.

Zo heb ik in de tussentijd mijn intensieve taalcursus Italiaans niveau A2 succesvol afgerond, en beginnen volgende week de lessen van B1. Met een nieuwe klas (gelukkig wel een paar mensen die ik al ken) en nog fijner: een nieuwe docent! Ik heb lang getwijfeld of ik door moest gaan met de cursus, omdat ik de manier van lesgeven en de docent van de eerste cursus echt beroerd vond, maar toen bedacht ik me dat de enige manier om nog verder te komen met Italiaans toch echt deze taalcursus is. Wonder boven wonder krijg ik nu dus ook een andere docent en wie weet wat zij voor wonderen zal verrichten!

Afgelopen dagen hebben we (Charlotte, Maria Paula, Lente en ik) al meerdere keren complimenten gehad van Italianen over hoe goed ons Italiaans is, dus dat zal dan alleen maar nog beter worden haha!

Verder heb ik de allerlekkerste Calcio e Pepe bij da Felice in Testaccio gegeten. Jaja ik woon dus in de ‘foodie’ wijk van Rome, alle betere restaurants zitten hier! Maria Paula nam Lente en mij mee naar dit restaurant, een Italiaan had haar hierover getipt en ja, HALLELUJAH dit was echt fantastisch lekker. We kwamen aan en het was zo druk (en dat op een dinsdagavond) en er was nog net één tafeltje vrij voor een uurtje –omdat we niet gereserveerd hadden. Calcio e Pepe is een typisch recept uit Rome met o.a. veel kaas en peper en ze bereiden/mixen het ook nog eens als een soort show voor je aan tafel. The real Italian Experience! Als toetje een chocolade tiramisu, mijn avond was perfetto. Daarna namen we de bus naar de Spaanse Trappen om de heropening te zien met een orkest en speciale lichtshow – heel mooi maar we zagen helaas weinig omdat zowat heel Italië zich rondom het plein bevond.

Verder ben ik naar de barbie tentoonstelling geweest, heb ik heel veel foto’s gemaakt, heel veel gelati gesnoept. De beste tot nu toe was bij Frigidarium (geloof me, nog veel beter dan Giolitti) waar ze bovenop je ijs nog een koekje en gesmolten chocola bovenop doen. Dronken we aperitivo bij Freni e Frizioni in Trastevere, cocktails in Monti bij Blackmarket, struinden we door Villa Borghese, deden we nog meer Aperitivo bij Sexy People Monday van ESN (Erasmus Student Network) en feestten we daarna lekker door tot laat. Aten we de heerlijke pizza bij Da Remo bij mij om de hoek en kregen we gefrituurde dingetjes vooraf gratis omdat de ober verliefd was op Maria Paula. Verder gingen we met de introductieweek mee op de pub crawl in Trastevere, aten we nog meer Gelato bij da Romana (onze vaste spot na afloop van de taalcursus) met beste smaak: biscotta della nonna. Zagen we ook de zonsondergang bij Gianicolo hill met prachtig uitzicht over de hele stad, zagen we de beroemde fontijn van de film La Dolce Vita.

—–Even tussendoor. Wat me verder vooral opvalt is dat Italianen in alles zo gepassioneerd zijn. Zo zijn ze niet vies van even uitgebreid zoenen in de metro, in de supermarkt, op straat, op een bankje in een park.. apart want in Nederland zouden we toch al gauw zoiets beschamend vinden en asociaal. Nee hoor, hier bedrijven ze zowat de liefde op alle openbare plekken.

Wat me ook opvalt is dat Italianen heeeeel veel zingen. Ik kan me herinnneren dat onze Italiaans docent al eens tegen Maria Paula zei ‘De Brazilianen dansen, maar wij Italianen zingen’. En dat klopt zeker. Gewoon midden op straat met hun muziek in, ’s nachts of ’s ochtends vroeg lekker luid meebrullen het is heel normaal. Of de ramen wijd open en als ik dan sta te koken hoor ik iemand in een ander appartement lekker meeschreeuwen met de radio. Ik vind het wel mooi en kan er wel van meegenieten. Die gekke Italianen.

En wat ik al helemaal prachtig vind is dat werkelijk iedereen hier een gelato haalt. Of het nou die oude oma is die de hele dag bezig is om de trappen van haar appartement af te dalen voor dat ene lekkere ijsje, of het groepje advocaten van het kantoor om de hoek die in hun pauze (in pak!) even een ijsje komen halen. Zelfs na werk trouwens. In plaats van de after work borrel, halen ze hier een ijsje. Ook nonnen en priesters lopen in hun vrije tijd even langs de gelateria voor dat ene lekkere ijsje. Geweldig! In Nederland is ijs toch echt iets wat je alleen eet als het echt heet is, en het is vooral iets voor kinderen. Hier elke dag en voor iedereen.

Voordat ik op uitwisseling ging kreeg ik van de Europese Commissie een zakcentje mee. Per land verschilt het bedrag wat je meekrijgt en Italië bleek in de duurste categorie te zitten. Ik kon me daar niets bij voorstellen, maar als je dus wat standaard dingen haalt in de supermarkt ben je al gauw het dubbele kwijt hier. Uiteten gaan is spotgoedkoop, maar levensmiddelen behoorlijk prijzig en de keuze is minimaal. Zo betaal je voor gewone kauwgom al gauw 5 euro! En honing 8 euro, thee 3 tot 4 euro en de keuze qua groenten is echt stukken minder dan in Nederland. Dan realiseer je je maar weer dat je in NL in je handjes mag knijpen met zo’n intens groot aanbod aan producten en dat je zoveel keuze hebt! Hier i het melk of niet, want er is maar één soort. Ze hebben dan wel veel koekjes, maar de echte grote repen chocola zijn hier ook slecht verkrijgbaar en ik mis het zo! Ook heb ik de eerste weken uren lopen zoeken naar een komkommer (is hier niet in de supermarkt) en een courgette maar die heeft een hele andere vorm hier omdat alles vers van de boer komt. Het heeft hier niet allemaal dezelfde vorm, omdat het dus niet uit de kassen komt. Wel zijn ze een stuk verser deze groeten en fruit dus! Blijkbaar gaan Italianen voor groenten en fruit nog echt apart naar een markt, in plaats van in de supermarkt. Wel lekker ouderwets, je moet er maar de tijd voor hebben. Met dit soort dingen dan merk je weer dat trends en populaire dingen in Noord-Europa hier pas echt 5 jaar later binnenkomen. Het loopt hier allemaal nog behoorlijk achter. – Maar dit is geen klaagzang. Voor mij als uitwisselingsstudent heeft het nog wel zo z’n charme.

De zondag voordat het semester hier begon, gingen we mee op een ESN tripje naar Marino (zo’n halfuurtje van Rome). Hier was het wijnfestival, oftewel ‘sagra dell’uva’, het festival om de druiven te eren. Voor slechts 10 euro kreeg je de busreis inclusief lunch en een liter wijn mee. Marino is een heel klein schattig dorpje vlakbij Rome maar als je er bent lijkt het er uren vandaan te liggen – in the middle of nowhere. We hebben wijn gedronken, crepe nutella gegeten en naar de optocht gekeken. Voor mijn gevoel was het net een soort disney met dat soort muziek op de achtergrond en de mensen die meeliepen in de optocht waren gekleed alsof ze of uit de Middeleeuwen kwamen of een Zwarte Piet kostuum uit de kast hadden getrokken. Het was geinig om te zien, maar misschien ben ik er dan net wat te nuchter voor want ik moest toch wel beetje giechelen toen ze met zo’n serieus gezicht en die disneymuziek in hun kostuums en vlaggen rond kwamen paraderen. Wat het met wijn te maken had? Geen idee! Maar het was vooral een leuke show voor de toeristen om te zien en voor de Italianen een excuus om overdag te drinken. Verderop in de optocht dansten ze en kwamen er ook paarden bij kijken, nog wat later werd de wijnfontein geopend en was het duwen en trekken in de mensenmassa voor een zakje verse druiven (lekker zoet, zeker de moeite waard) en een glaasje verse zure wijn. Charlotte en Maria Paula vielen zowat flauw in de drukte van de mensenmassa (dan ben ik heel blij dat ik dus zo’n beetje de enige lange persoon ben) en ik moest hen eruit trekken. Hierna begonnen de dronken jongeren een druivengevecht en was het oppassen geblazen, onder andere een klein kindje kreeg keihard een druif in haar oog en ook een hond werd bekogeld. Weet niet of dit druivengooien traditie was, maar wij maakten gauw dat we wegkwamen want het werd al gauw behoorlijk agressief. Gelukkig was het een klein schattig plaatsje met kleine smalle straatjes en had het mooie uitzichten, waar we in alle rust onze druiven konden oppeuzelen en konden genieten van de warme zon. Toch wel geinig dat we hier waren.

De dagen erna begonnen mijn eerste colleges. Ons was verteld dat je als erasmus exchange student de eerste weken een beetje kunt ‘rondshoppen’ om te kijken welke vakken je wel of niet wilt gaan volgen en dat je dan pas later hoeft te beslissen. Blijkbaar gold dat ook voor alle Italianen, want zij hoeven zich hier helemaal nog niet in te schrijven voor vakken. Dit heeft tot gevolg dat de Universiteit geen overzicht heeft over hoeveel studenten bij een bepaald college zullen opdagen, oftwel er staan zo’n 120 studenten te wachten op een plekje in een zaaltje waar max 30 mensen in passen.. iedereen duwen en trekken en mensen halen stoelen uit andere zalen of zitten twee uur lang op de grond. Bizar dit. En het gebeurde ook niet maar bij een of twee colleges die ik probeerde te volgen, het gebeurt bij alle colleges.

Ook kwamen meerdere malen docenten gewoon niet opdagen en dan worden de studenten ook niet ingelicht waarom niet. Je wacht voor een halfuur of langer en dan mag je weer vertrekken. Geen idee waar de docent blijft.

Of een ander mooi verhaal. De docent van het vak Mass Society is een Engelsman en kwam de eerste week niet opdagen. Studenten pissig. Maar wat bleek nou, hij had nog helemaal geen contract met de universiteit ondertekend en wist nog helemaal niet of hij wel les zou komen geven. De Universiteit wist dit dus gewoon, maar ze zetten het vak al wel in het rooster. Zijn we al die keren voor niets op komen dagen. Na vele malen naar bureautjes te zijn gegaan en het probleem in gebrekkig Italiaans proberen uit te leggen gaven ze mij het emailadres van de docent. Gemaild en wat blijkt? De docent had nu eindelijk wel een contract maar was helemaal niet op de hoogte van de tijden die de Universiteit in onze roosters had gepland, nu begint het vak hopelijk deze week en op hele andere dagen en tijden. Wat heb ik dus geleerd: in Italië kun je beter niet op het rooster op de website kijken, maar moet je elke docent apart mailen om te vragen naar de collegetijden. Achtergesteld is het juiste woord.

Andere docenten komen standaard 20-30 minuten te laat. Vervolgens als jij dan 5 minuten te laat binnenkomt omdat al je vakken overlappen, worden ze wel enorm kwaad op jou (gelukkig bij mij nog niet gebeurd, wel gezien dat het bij een boel anderen zo gebeurde). Jeetje jongens, zo werkt deze wereld niet hoor.

Het is erg jammer dat de Universiteit echt een grote puinzooi is hier en dat er ook gewoon geen verbetering in zit. Ik word he-le-maal gek van de bureaucratie, je wordt van de ene persoon naar een andere desk gestuurd die je dan allemaal hetzelfde vertellen: ‘ja dat is raar, ik begrijp het ook niet. Ah het vak is in het Engels? Ja dan weet ik het niet. Dag, volgende!’                                                                            Maar gelukkig is mijn avontuur hier wel heel gaaf en bijzonder en geniet ik steeds meer van het feit dat ik in Italië woon, in zo’n prachtige stad in een internationale omgeving waarbij ik elke dag weer nieuwe mensen uit een ander land leer kennen. Zoiets speciaals maak ik niet meer mee!

Op dit moment volg ik 4 vakken (eentje extra voor het geval Mass Society toch niet deze week begint) en het zijn wederom weer andere vakken dan ik van tevoren gepland had. – Trouwens aan werkgroepen doen ze hier niet, je krijgt alleen maar hoorcolleges.

Transatlantic Relations elke donderdagochtend 3 uur lang. Over de relatie tussen de VS en Europa. Heel blij ben ik met dit vak want het is heel erg interessant, ik leer een hele hoop nieuwe dingen en de docent praat goed Engels en is heel enthousiast. Ik heb het gevoel dat ik een hoop aan dit vak ga hebben later! Dit vak volg ik samen met Lente (Belgie), Justine (Frankrijk) en Laura en Barbara (Polen) en supertoevallig ook een jongen uit Rotterdam ontmoet (Lex) dus samen met Lente vormen wij drieën het nederlandstalige trio.

Storia Romana 3x per week college in het Italiaans. Over de geschiedenis van het Romeinse Rijk en Rome. Omdat ik vond dat ik minstens 1 vak in het Italiaans moet gaan volgen. Het is ongelooflijk lastig om te volgen (de docent is ook slaapverwekkend), maar ik merk langzaam aan dat ik elk college iets meer begrijp en gelukkig mag ik de boeken in het Engels lezen. (Hoewel Engelstalige collegeboeken hier gewoon onmogelijk te krijgen zijn, dus moet ik het in NL op bol.com bestellen en door iemand mee laten nemen naar hier. Ook weer zoiets!) De enige mensen die ik in dit college ken zijn twee Franse jongens Adrien en Nicolas, met Adrien had ik de Italiaanse taalcursus gevolgd. Grappig is dat Adrien geen Engels kan en Nicolas wel dus meestal voer ik met Nicolas het gesprek en praat ik met Adrien dan weer in het Italiaans. Grappig hoe praten in al die verschillende talen dan zo gaat.

-Hopelijk vanaf deze week Mass Society (over het fascisme in Italië)

-aan de Rechten faculteit / Giurisprudenza volg ik een extra vak (omdat ze daar heel veel vakken in het Engels aanbieden) : Law and Humanities wat eigenlijk nog behoorlijk interessant is en amper over recht gaat. Twee italiaanse docenten die engels proberen te praten. Zelf vinden ze dat ze het supergoed kunnen, ik weet wel beter. Ik zit samen met een Braziliaans meisje Amanda en een Portugees meisje Beatriz altijd bij elkaar in die les en elke keer kijken we elkaar weer aan als de docent een woord totaal verkeerd of onverstaanbaar uitspreekt en moeten we gniffelen. Engels is heus echt niet zo moeilijk jongens, gewoon wat meer moeite doen om het te leren!

Op een zonnige ochtend ben ik in mijn eentje een dagje rond gaan struinen in Trastevere, wat mij betreft de allerleukste wijk in Rome. Het is typisch italiaans met kleine smalle straatjes, overal barretjes café’s en restaurants. Overdag een hele mooie plek om er te komen en als je de goede straatjes uitpikt kan het er ook nog eens lekker rustig zijn. Elke hoek van de straat is weer fotogeniek met mooie planten, een bandje dat muziek maakt, gekleurde huisjes, een prachtige kerk, een ouwe vespa en de was boven je hoofd. Eigenlijk ging ik die middag naar de telefoonwinkel (Wind) om wat te vragen over mijn abonnement, maar ik dacht goh, waarom ook niet, ik plak er een middagje Trastevere aan vast. Zelf dagje rondgestruind in Trastevere en een lekkere pizza geluncht met perensap. Langs de Tiber naar huis gelopen.

In de avond had ik met Laura, een Pools meisje afgesproken om na mijn college Law & Humanities (dat pas om 19.30 eindigt) af te spreken op Piazza del Popolo en een ijsje te eten en beetje door de stad te lopen. Ik nam een oreo-kinderbueno gelato en we liepen langs de Trevifontein, Forum Romanum (waar ze net een soort film op de oude ruines aan het projecteren waren) en het Colosseum. Het was lekker ‘rustig’ in de stad, omdat het de hele dag geregend had en de toeristen zich denk ik binnen hielden. En het was heerlijk om weer even in het centro storico te zijn! Dat was alweer een tijdje geleden voor mij. En met Laura kan ik het heel goed vinden, ze weet veel van reizen en is superlief en enthousiast (maar niet op een vervelende manier) dus dat is altijd gezellig. Ze komt uit Krakow, woont daar bij haar ouders omdat ze anders de studie niet kan betalen. Ze werkt in een bierwinkel en gaat overal op de fiets naartoe. Ze heeft niks met Russen, spreekt liever ook geen Duits en ze houdt van Zumba – Reggaeton feestjes. Ze zou denk ik echt nooit een vlieg kwaad doen.

Verder zijn we uiteten geweest in Monti. Helaas was het restaurant waar we wilden eten al helemaal volgeboekt op een doordeweekse avond. Dus de beste tip die ik kan meegeven: voor de betere restaurants in Rome (die op lijstjes in allerlei blogs vermeld worden) MOET JE VAN TEVOREN RESERVEREN. Verder ben ik weer een avondje uit geweest naar een ESN feestje, thema: “Italians do it better” en dit keer was het eindelijk wel een geslaagd event van ESN. (Helaas vallen veel evenementen of uitjes die ESN organiseert vaak tegen) De muziek was leuk, veel internationale studenten en lekkere drankjes. Een hele leuke avond! De volgende dag hadden Maria Paula, Charlotte en ik afgesproken om een pasticceria in Monti uit te proberen (om onze kater te verhelpen) en dus spraken we af bij Regoli. MMMMMM zoveel lekkers!

Op zondag gingen we naar de mis van de Paus ‘Papa Francesco’ in het Vaticaan, wat betekent: vroeg opstaan! Vanaf 6 u ’s ochtends liggen er al mensen voor de deuren om het beste plekje te bemachtigen. Wij waren er rond 9 u en hadden ook een behoorlijk goede plek. Maria Paula (Braziliaanse meisje) had Charlotte en mij al gewaarschuwd dat ze misschien ging huilen als ze de Paus zou zien, omdat dit voor haar zo speciaal was. En ik ben dan niet gelovig, maar ik moet zeggen dat wanneer je je op dat plein begeeft en al die mensen zo gillen en zwaaien naar de Paus dat je toch wel een bijzonder gevoel geeft. En ja, net op het moment dat de mis begon trokken de wolken weg en begon de zon te schijnen. Dat kan toch geen toeval meer zijn jongens? Twee uur hebben we gewacht tot de mis begon, maar gelukkig hadden we zitplaatsen, want Charlotte had voor ons (gratis) kaartjes besteld via Deutsches Pilgerzentrum die we de dag ervoor op hadden gehaald. Er werden liederen gezongen en verhalen voorgedragen waarvan ik helaas maar weinig kende, Maria Paula zong naast mij met volle borst mee. Hosties uitgedeeld en uiteindelijk als kers op de taart kwam de paus het hele plein rondrijden in zijn autootje. HIJ KWAM ZO DICHTBIJ! Iedereen gillen. Het gaf mij in ieder geval een heel vrolijk gevoel achteraf. Het was echt heel erg bijzonder en ik ben blij dat we dit hebben meegemaakt.

Omdat ik met dit bizar vreemde rooster hier elke maandag én vrijdag vrij ben, ben ik de maandag erna zelf een dagje met de bus naar Via Appia Antica geweest. Helaas was het niet zo zonnig, maar wel heel warm. En onthoud: op maandag is ook op de Via Appia Antica veel gesloten. De jongen uit Rotterdam die ik ontmoet had vertelde mij dat hij hier fietstours gaf en het leek mij heel leuk om een fiets te huren, maar omdat toch veel dicht was besloot ik te gaan lopen en zeker nog een keertje terug te komen en dan wel een fiets te huren. Ik had er al veel over gelezen in de gidsjes, de Via Appia Antica is namelijk een van de belangrijkste oude Romeinse wegen (de originele stenen liggen op bepaalde plekken nog echt!) en echt een prachtige plek om te zijn. Omringd door natuur en er is weinig verkeer wat voor mij echt een verademing is in het drukke Rome. Tot nu toe is dit de enige plek die ik heb gevonden waar weinig mensen te vinden zijn en echt aanvoelt als een oase van rust. Met lange smalle wegen omringd door grote cipressen, zoals in Toscane. Echt prachtig!

Tussendoor volgde ik natuurlijk ook mijn colleges en aten we (Charlotte, Lente, Maria Paula en ik) zo’n beetje elke week bij een restaurant van onze lijstjes. Deze keer was het restaurant ‘Da Bucatino’ in Testaccio. Hier bleken ze de beste Bucatini all’ Amatriciana te serveren. Vorige keer was een ober verliefd op Maria Paula, deze keer was ik aan de beurt. Maar ach, het was een schattig oud opatje die vooral wou zorgen dat we genoeg te eten kregen, zo kregen we zelfs een toetje onder onze neus geschoven zonder dat we daarom vroegen. Het eten was in ieder geval erg lekker.

Afgelopen donderdag ging ik met Laura, Charlotte en Maria Paula uit bij schijnbaar een van de betere clubs in Rome: Shari Vari. De eerste club waar we ook echt Italianen tegenkwamen, maar helaas het publiek was nogal gerimpeld en oud. Ook was de muziek niet fantastisch, Italianen kunnen niet goed dj spelen. Maar de avond was wel heel gezellig, het begon met door Laura meegenomen Poolse Vodka shotjes. Kent iemand Soplica? Poolse hazelnootvodka en het smaakt net naar nutella, dat is zeker niet verkeerd! In Shari Vari was het student night en we kwamen ook weer wat internationale studenten tegen, en vooral veel handtastelijke Italianen. De club zelf was wel echt heel cool met verschillende zalen en beneden een soort grot met allemaal lichtjes. Een van de mooiste clubs daar is geen twijfel over!

De volgende dag was Lente (Belgisch meisje) jarig en vierden we het in de avond met een etentje bij de Pizzeria bij hen om de hoek. Natuurlijk hadden we ervoor gezorgd dat ze bij het toetje een kaarsje kreeg en we konden zingen. De avond was maar kort omdat we (Lente, Charlotte, Maria Paula en ik) de volgende ochtend al om 5u op moesten staan voor ons weekendje naar de Amalfikust! Zooooooveel zin in!

Zaterdagochtend was dan de dag aangebroken: 7u vertrokken we met de Flixbus naar Napels. En ik moet bekennen dat het idee om i.p.v. de trein de bus te nemen zag ik niet zo zitten, maar Maria Paula én de veel lagere prijs hebben ons over gehaald, en echt waar Flixbus is een verademing. Geen stress met overstappen op andere treinen, gewoon een heerlijk een dutje doen in je lekkere stoel in een relaxte bus met wifi en oplaadpunten voor je telefoon. Eenmaal in Napels stapten we over op de Circumvesuviana trein. Dat is de plaatselijke/ regionale trein die zich langzaam rammelend vooruit beweegt, kaartje voor dit uurtje treinrit kost dan ook maar 3,60 EURO. We kwamen aan in Sorrento met heerlijk warm zomer weer, zodat we in ons hostel (soort combi hotel en hostel met zelfs een zwembad erbij!) ons in onze zomerjurkjes konden hijsen. Eenmaal gesetteld in onze kamer namen we de bus van Sorrento naar Positano om de zaterdag in dit allermooiste plaatsje door te brengen. De bus was behoorlijk vol wat er toe leidde dat wij een uur lang over kronkelweggetjes (lees: kotsmisselijkmakende weggetjes met een hele slechte busschauffeur) in het gangpad moesten staan terwijl twee oude franse vrouwen voorin tegen ons gingen schreeuwen dat we door moesten lopen. Waarop wij pissig werden, doorlopen was niet mogelijk want nog zo’n 30 anderen voor ons stonden ook in het gangpad te hangen. Lente riep nog ‘NON E POSSIBILE’ maar ze bleven doorzeuren. Oude mensen kunnen echt onaardig zijn. ——–> Dit herinnert me trouwens aan de ontmoeting met de Paus. Toen iedereen ging trekken en duwen om een glimp van de Paus op te kunnen vangen waren er 3 Spaanse vrouwen achter mij die tegen mij in het Spaans gingen schreeuwen dat ik toch echt veels te lang was en dat het asociaal was van mij om zo lang te zijn!? Hahaha wauw, wat kan ik daar nou aan doen? Toen gingen ze ook nog aan mij lopen plukken en trekken omdat ze niets zagen. Valt me op dat ze hier in Italië überhaupt veel vaker moeilijk over doen dat ik zo lang ben. IK KAN ER OOK NIETS AAN DOEN DAT IK ZO LANG BEN. WAAROM ZIJN JULLIE EIGENLIJK ZO KLEIN? In Nederland valt het nooit op dat ik zo lang ben, hier is iedereen een soort lilliputter. —- Sorry voor dit verhaal tussendoor—

Na het kleine uurtje busrit strompelden we alle vier geheel misselijk uit de bus. Maar toen we het prachtige uitzicht op Positano zagen waren al onze zorgen meteen verdwenen. Verliefd! Verliefd op deze intens mooie en speciale plek. Het heeft een speciaal plekje in mn hart, de laatste keer dat ik hier was was nog met mijn vader en daarna hebben we er samen nog een schilderij van gemaakt. Ik herkende alles en het was allemaal nog even mooi als toen. We hebben geluncht met prachtig uitzicht en liepen toen naar beneden, alle smalle straatjes door en langs alle Limoncello winkels en kunstgaleries. Het was behoorlijk warm en Lente en ik hadden onze bikini’s onder onze jurkjes aan getrokken en namen dus een heerlijke duik in de zee! En dat midden oktober! En de zee was nog behoorlijk warm! Echt perfect, een vakantiegevoel. Geweldig om weer even daar in de zee te dobberen met prachtig uitzicht over heel de stad. We hebben nog wat uitkijkpunten opgezocht en zijn langs allerlei winkeltjes gelopen, ijsje gegeten om van de stad te kunnen genieten. We bleven tot de avond en aten nog wat lemon risotto voor we onze weg terug namen. Uitgeput maar tevreden en voldaan en natuurlijk superblij met deze perfecte dag gingen we allemaal onze bedjes in.

’s Ochtends vroeg overtuigde ik Lente ervan dat we wel even het zwembad in moesten. Hebben we een zwembad bij het hostel, moeten we er wel in he! IJskoud was het (gelukkig was het zonnetje er al wel) veeeeeel kouder dan de zee maar we waren blij dat we het gedaan hadden. We checkten uit en ontbijtten in het centrum van Sorrento met cornetto con crema o cioccolato en spremuta arancia. We vervolgend onze weg naar het centro (het weer was echt fantastisch, superheet en lekker zonnetje) waar we wat winkeltjes afstruinden, uitkijkpunten bezochten en de haven bekeken. Een hele klim maar prachtig om te zien, zo zagen we vooral veel sinaasappel bomen (wist je dat ze in Belgie een sinaasappel een appelsien noemen? Haha) en citroenbomen, palmbomen, een knalblauwe lucht een een helderblauwe zee. Erg aanlokkelijk! Maar we hadden al gezwommen, en aangezien Charlotte en Maria Paula geen fan zijn van zwemmen in de zee besloten we toch maar eind van de middag alvast terug te gaan naar Napels om daar nog de echte Italiaanse pizza te proeven. Maar ik kom zeker terug om Capri te bezoeken en Amalfi en Ravello te bekijken! Staat op mn lijstje!!

Het was echt een heerlijke trip, als ik het in een woord zou moeten omschrijven: Perfetto! En zo speciaal dat je gewoon lekker even een weekendje Amalfi kust kunt doen en dat het zo belachelijk dichtbij is! Amerikanen komen even een midweekje helemaal van de ander kant van de wereld hierheen gevlogen en voor ons is het dan alweer zo normaal dat we even de trein pakken om te zwemmen in Positano. Dit is voor mij echt waar het om draait als je op uitwisseling bent: het constante gevoel dat je gewoon op een hele lange vakantie bent (en ergens ook nog wel een klein beetje studeert). Costiera Amalfitana, ik wil nu al weer terug!

Bella Italia!

Ciao, Anne

#2 Chi Roma non vede, nulla crede

#2 Chi Roma non vede, nulla crede

Het is misschien nog niet zo lang geleden dat ik mijn vorige blog heb geschreven, maar voor mijn gevoel lijkt het wel maanden geleden. Dat komt waarschijnlijk omdat ik in de tussentijd alweer 4 logés heb gehad, en daar wil ik jullie graag van alles over vertellen.

Eerst kwam Dana langs, een vriendinnetje van mijn studie. Ik heb haar leren kennen toen we tijdens Europese Studies toevallig dezelfde taal kozen, namelijk Italiaans. Dana is op uitwisseling in Florence en kwam gezellig twee daagjes met de trein bij mij op bezoek. Helaas was dat pas mijn derde dag alleen in Rome, waardoor ik haar nog maar weinig leuke plekjes kon laten zien. Gelukkig was dit geen probleem voor Dana en hebben we samen Rome verder verkend! Het weekendje begon allemaal bij de Trevi fontein, een must see voor iedereen die langskomt natuurlijk. Spaanse Trappen (die helaas nog steeds worden gerestaureerd) en de heerlijke tiramisu van Pompi! Colosseum in de avond, ijsje bij Giolitti’s, Vaticaanstad, geshopt rond Campo de Fiori en afgesloten met een Aperitivo in Trastevere.

Wat ik zo gezellig vind aan Dana was dat ze zo super enthousiast is en wij goed met elkaar over van alles kunnen praten. Het is heel fijn om te weten zo’n fijn vriendinnetje ‘in de buurt’ te hebben. Een aantal keer heeft ze mij ook echt geholpen te laten beseffen dat ik in het moment moet leven. “ANNE, WORD WAKKER, KIJK WAAR JE LOOPT, HOE GAAF IS DIT? JIJ WOONT HIER NU GEWOON! HET IS ZO’N MOOIE STAD!  IK BEN ZO JALOERS” En het is waar, ze heeft helemaal gelijk.

Verder hebben we natuurlijk ook fijn tegen elkaar aan kunnen klagen over de chaos en ongeregeldheden van Italië, zoals het openbaar vervoer of de –in plaats van vooruitgang in technologie zoals in Noord-Europese landen, de achteruitgang hier- de bedelaars, daklozen en armoede, de moeilijkheden van het praten in het Italiaans (je moet echt uit je comfort zone stappen en gewoon maar proberen een volledige zin te produceren. En soms als je helemaal je best hebt gedaan een zin in het Italiaanse te zeggen, praten ze Engels tegen je terug omdat ik blijkbaar ‘overduidelijk’ een Nederlandse ben…) Maar ook gewoon het feit dat er hier zoveel dingen beter geregeld zouden kunnen worden. Alleen lijkt het niet alsof de Italianen daar zelf behoefte aan hebben. Jammer genoeg..  Bizar eigenlijk. Als je op vakantie in Italië heeft het wel iets charmants dat alles nog zo achter loopt hier, maar als ik hier voor altijd zou wonen zou ik wel langzaamaan gek worden denk ik.

Ik had het daar afgelopen vrijdag nog over toen ik een Aperitivo deed bij Doppiozero (vlak bij mijn Universiteit) met mijn Italiaanse huisgenootje. Waarom willen ze geen vooruitgang van het land? Waarop zij antwoordde: “Ik ben het met je eens en snap het zelf ook niet zo goed. Eigenlijk zijn er twee redenen voor. Ten eerste zijn wij jongeren pas de eerste generatie in Italië die studeren kunnen, hiervoor was daar (vooral in het Zuiden van Italië) geen geld voor. Bijna niemand studeerde dus of reisde naar andere landen, waardoor ze niet leerden hoe het er in andere landen aan toe ging en men stelde zich niet open voor andere/nieuwere inzichten en ideeën. Wij zijn eigenlijk de eerste generatie die zien dat het anders kan. En ten tweede moet alles, maar dan ook alles eerst goedkeuring krijgen van de kerk, voordat het mag worden uitgevoerd. Ook al gaat het om een nieuwe metrolijn die moet worden aangelegd, nee eerst overleggen met de paus. En pas als het door hen is goedgekeurd, kan het graven beginnen.’’

(Maar met de derde metrolijn C zijn ze nu al 6 jaar bezig, nog steeds geen metrolijn, omdat steeds als ze weer verder graven er weer nieuwe restanten van de Romeinse tijd worden gevonden..)

Wat dan wel weer leuk is, dat ik nu ik begin hele zinnen te praten in het Italiaans, ik ook een gesprek tussen twee Italianen (bijna) helemaal kan volgen. Bijvoorbeeld op het terras wanneer een Amerikaans stel (en geloof me, die Amerikaanse toeristen hier zijn echt heel erg onbeleefd) pissig wordt op de ober wanneer ze hun salade niet tegelijk met het hoofdgerecht krijgen (wen er maar aan, dat is normaal hier). En schreeuwden tegen de ober “WHERE IS MY SALAD? HELLO??? DO YOU UNDERSTAND ME? I WANT IT NOW!”, alsof de ober achterlijk is. Dan krijgt de ober op zijn kop van zijn collega. Waarop de ober tegen zijn collega antwoordt (in het Italiaans): ‘dat stelt denkt dat ik gek ben en geen Engels spreek. Ik versta ze heus wel, maar schreeuwen helpt niet en ik heb ze al tien keer verteld dat de salade zo komt. Ze moeten eens een beetje normaal doen.’ Waarop ik moest lachen en het Amerikaanse stel mij onbegrijpend aankeek. Soms lijkt het echt alsof ik middenin een Woody Allen film zit.

De dag na Dana stonden Bart en Dine alweer op de stoep! Zij waren op zomervakantie in Kroatië en Italië en kwamen een paar daagjes langs om te zien waar ik woon. De eerste dag hebben we vooral beetje rondgelopen in de stad. Gelato gegeten, Joodse wijk, Arco delle Patrie (en toen een hele lange heftige regen en onweersbui) en Piazza Navona waarna we tegen een 3D laser-lichtshow aanliepen: Mapping 3D installazioni luminose. Van een donatie van twee euro konden we drie 3d brillen bemachtigen en konden we op verschillende locaties genieten van de supermooie projecties op oude gebouwen en kerken tijdens dit festival. Echt heel erg bijzonder en blij dat we dit gevonden hebben!

De dag erna zijn we in het Colosseum geweest, waarvoor je beter van tevoren kaartjes kunt kopen óf in de goede rij moet gaan staan. Want eerst kaartjes kopen bij het loket en dan weer opnieuw in een andere rij voor de security check gaan staan is nutteloos; voor alle toeristische attracties in Rome geldt: koop van tevoren kaartjes online (oh en neem geen deodorant flesjes of volle waterflesjes mee naar het Colosseum, alles wordt ingenomen). Na de pracht en grootsheid van het Colosseum gingen Bart en Dine naar Vaticaanstad om het Vaticaans Museum en de Sint Pieter te bezoeken (daarvoor hadden we wel kaartjes online gekocht) en ik ging door naar mijn allereerste les Italiaans bij Roma Tre. Spannend!

We kregen een behoorlijk knorrige docent, Daniele (gelukkig wisselt hij af met een andere vriendelijke en vrouwelijke docente die we ook hebben, Daniela), die ons bijna vier uur lang heeft laten voorstellen aan elkaar. Onze klas bestaat uit zo’n 20-25 mensen waarvan helaas 80% Spanjaard of Chileen is, 15% Portugees/Braziliaans en de overige 5% bestaat uit mij, een Pools meisje, twee Fransen en drie Duitsers. En ik heb nooit geweten dat ik zo’n hekel kon krijgen aan Spanjaarden. Zelfs de Italianen vinden Spanjaarden vervelend en nog luider dan Italianen, en ik geef ze gelijk. De Spanjaarden en Chilenen zijn ondertussen één clan geworden die alleen maar met elkaar omgaan en geen contact maken met andere Erasmus Exchange studenten. Er is zelfs een whatsapp groep met ‘chickos e chickas a Roma’ waar alleen de Spaanstaligen van de uitwisseling lid van zijn.. Het is een beetje jammer dat het zo gaat. Het ergste is nog, dat de reden dat ze op uitwisseling zijn in Italië is omdat de taal voor hen dan zo lekker makkelijk is.. Ja dat is niet eerlijk, de Noord-Europeanen doen wel hun best om een geheel vreemde taal te leren, maar de Zuid-Europeanen zijn lekker lui en doen simpel (plus nemen hun halve land zowat mee). Gister probeerde ik wat aan een van hen te vragen in het Engels en wat bleek? Ze spreken dus geen woord Engels. En ze zijn mijn leeftijd en studeren ook nog! Wist niet dat in deze tijd dat nog mogelijk was.. Italianen proberen over het algemeen nog hun best te doen in het Engels te praten, maar de Spanjaarden gaan gewoon gillen op het moment dat je Engels tegen ze spreekt en zwaaien met hun handen in de lucht van ‘no noooo parlo inglese’. Ok, dan niet. Het heeft ook wat arrogants vind ik, als je in de club staat met allemaal internationale mensen op een feestje en een jongen in het Spaans aan je vraagt: ‘Hablo Espagnol?” NOOOOOO we’re in Italy, speak Italian or English! Tja.. Irritatiefactortje.

Gelukkig ben ik ondertussen goed bevriend geraakt met Charlotte, een Duits meisje en Laura, een Pools meisje en Maria Paula, een Braziliaans meisje van mijn Italiaanse klas. Ook heb ik Lente, een Belgisch meisje leren kennen die dan weer toevallig het huisgenootje is van Maria Paula, maar zij zit helaas in een andere klas. Met hen ben ik al een keertje uit gegaan en heb ik maandagavond nog Aperitivo gedaan en dat klikt allemaal heel goed.

De volgende dag liet ik Bart en Dine mijn buurt zien, de Piramide met begraafplaats, Sinaasappeltuin en het Sleutelgat waarna we afsloten met een drankje bij het leuke tentje ‘Tram Depot’. Waarna ik alweer naar mijn tweede dag les ging en zij een beetje verder door de stad hebben gewandeld. ’s Avonds na de les hebben ze mij meegenomen naar het strand, Rome Ostia Lido (dat is dus nog gewoon Rome) zo’n halfuurtje met de auto. Waar ik toch nog even een duik heb kunnen nemen in de zee! Heerlijk! Toch een fijn idee dat mocht ik naar de zee willen, het niet ver weg is J We hebben toen de dag (voor de tweede keer op rij) afgesloten bij Pizzeria Da Remo bij mij om de hoek, echt de allerlekkerste pizza!

De laatste ochtend, woensdagochtend voor mijn les hebben we nog het Forum Romanum bezocht. En het is een aanrader om ’s ochtends vroeg te gaan, want er was bijna niemand. Ik kon mij ook niet herinneren dat het zo groot was, de vorige keren heb ik denk ik alleen het grote marktplein (waar iedereen heengaat) gezien en niet de rest. Het is echt een mooie plek om gewoon ook een beetje rond te wandelen als je een dagje niets te doen hebt. Gek idee dat je daar ook gewoon loopt op de stenen waar de Romeinen ook hebben gelopen!

Helaas daarna moest ik afscheid nemen van Bart en Dine, wat voor mij toch altijd weer moeilijk blijft. Het was erg leuk om een beetje gidsje te spelen en hen de mooie plekjes te zien die ik al ontdekt had. Daarna gauw naar les gegaan. De volgende avond was er een Erasmus Party vlak bij mij in de buurt waar zo’n beetje de hele klas van mijn taalcursus te vinden was. Dat was echt een hele gezellige avond. Moet je niet denken dat die muziek nou goed is, want Italianen zijn geen goede dj’s haha. Maar heb het echt heel gezellig gehad en ben met Charlotte en Maria Paula naar huis gelopen.

De dag daarna was Matthijs natuurlijk jarig! Waar ik helaas niet bij kon zijn, maar toen heb ik dus met mijn huisgenootje maar een Aperitivo gedaan. Verder stond mijn avond toen in het teken van wasjes draaien en kamer opruimen want de volgende dag zou Mattie alweer op de stoep staan.

Om 09u zou hij landen, dus besloot ik hem op te halen van het vliegveld. Ik had geen geduld om te wachten en ik was heel erg zenuwachtig. En dan sta je te wachten, komt ineens Mari Hofman uit de gate gelopen (kennis van de familie) wat een toeval, dat verwacht je ook niet. En daar was Matthijs dan eindelijk ook! Heel erg fijn om hem weer in het echt te zien en vast te kunnen houden. En ik had natuurlijk ook een klein taartje gehaald en voor hem gezongen, het was ten slotte zijn verjaardagsweekend!

Zaterdag was het mooi weer dus zijn we die dag naar Parco Villa Borghese gegaan en hebben daar rondgestruind, een van de mooiste en meest romantische parken van Rome. Na gepind te hebben (tip: neem cash mee naar Rome, pinautomaten die werken zijn schaars) hebben we een bootje gehuurd en gepeddeld op de plas daar, net als in een romantische film en een ijsje bij Giolitti en natuurlijk op de foto bij Fontana di Trevi (waar ik verwond werd door een toerist zonder richtingsgevoel die keihard een muntje op mijn hand gooide). ’s Avonds naar Trastevere, in de rij gestaan voor de beste pizzeria daar ‘Ai Marmi’ die inderdaad erg lekker was, en hebben we beetje rondgelopen in Trastevere en een kerkje bezocht en een ijsje toe. De volgende dag heb ik hem de buurt laten zien, ontbijt bij het plaatselijke Café Testaccio, het pleintje van Testaccio, de begraafplaats en Sinaasappeltuin en een lunch bij –ondertussen mijn favoriete tentje- Tram Depot, waarna Matthijs nog graag rond wou lopen in Vaticaanstad en we naar het bekende plein zijn gelopen en bij de Engelenburcht zijn geweest. Helaas werd het toen alweer tijd voor afscheid, Matthijs moest weer richting het vliegveld.. Ook al was het maar zo kort, ik vond het vreselijk leuk dat hij hier was.

Het was een lekker druk weekje mag ik wel zeggen, maar ook ongelooflijk lief en leuk dat ze mij allemaal zijn komen opzoeken. Ben wel blij dat ik voorlopig even geen bezoek gepland heb staan, zodat ik nu ook echt een eigen leventje hier kan opbouwen. Tot nu toe voelt het allemaal nog aan als vakantie, maar als in oktober het semester begint zal ik toch ook echt een beetje een ritme moeten krijgen en aan de studie moeten. Gek eigenlijk, dan wordt het leven hier alweer bijna ‘normaal’.

Gelukkig heb ik dan afgelopen maandag eindelijk een soort van duidelijkheid over welke vakken ik ga volgen aan de Universiteit Roma Tre hier. Hoewel het nog kan zijn, dat wanneer ik mij voor ga stellen aan de docenten in de eerste week van studie, dat ze mij vertellen dat dat vak niet haalbaar is voor uitwisselingsstudenten. Dus dat is dan maar weer afwachten… Maar zoals ik het nu heb afgesproken zal ik de volgende vakken gaan volgen:-Transatlantic relations en -Mass society, culture and consensus in Italy from fascism to the republic van de faculteit Scienze Politiche en -Storia romana I en II (geschiedenis van de Romeinen en Rome) en –Lingua e Traduzione Inglese (Engels en vertalen) aan de faculteit Lettere e Filosofia. Het zijn in totaal 5 vakken, veel meer dan ik vooraf gehoopt had maar we gaan zien of het allemaal haalbaar is. Maar omdat ik 30 punten moet halen, kon ik er niets beters van maken. Eigenlijk spreken bijna alle vakken mij ook wel aan en ben ik heel benieuwd hoe hoog het niveau hier zal liggen.

Gisteravond ben ik na het eten een beetje rond gaan lopen door de stad. Ergens deze week is er een show / ceremonie waarmee de Spaanse Trappen weer worden geopend, en ik wou even gaan informeren wanneer dat precies zou zijn. Vanavond is dat blijkbaar. Dus heb ik maar een lekker ijsje gehaald bij Pompi, Tiramisu en cheesecake ijs! Beetje door de straatjes gedwaald en twee kerken ingegaan waar toevallig een mis bezig was. Trevi fontein by night gezien, trap opgeklommen bij de Capitolijnse Musea –waar helemaal niemand was en ik het beste uitzicht voor mij alleen had- en zo weer langs de Tiber naar huis gelopen.

Vanavond gaan we met een groepje de verjaardag van het Duitse meisje Charlotte vieren in Trastevere, en hopelijk kan ik daarvoor gauw nog wat van de openingsshow van de Spaanse Trappen meepikken.

Ik ben blij dat ik al een groepje meiden heb gevonden met wie ik hier graag optrek. Ze zijn superlief en gezellig, enthousiast, staan open voor nieuwe dingen en ik vertrouw ze helemaal. Voelt fijn! We gaan bijvoorbeeld ook met z’n allen volgende week zondag mee op het tripje naar het wijnfestival in Marino van het ESN Student Network in Rome (zij organiseren allemaal leuke activiteiten en tripjes in Rome voor buitenlandse studenten). En vanaf as maandag begint de welcoming week en dan zijn er elke dag feestjes en tours in Rome. Dan zal het al helemaal druk worden en wie weet wie ik dan nog allemaal ontmoet.

In de tussentijd probeer ik af en toe ook te genieten van het ‘dolce far niente’ (het geluk van het niets doen) en zo aan te passen aan de Italiaanse levensstijl. Dat lukt al redelijk goed. Elke ochtend wanneer ik opsta denk ik dat ik zeeën van tijd heb voor ik om 14u op de cursus moet zijn, maar dan heb ik uiteindelijk bijna niets gedaan en dan moet ik alweer haasten om op tijd de bus te halen (die dan ineens niet komt en ik alsnog moet lopen). Ik weet niet of het nu het klimaat is, of het karakter van de Italianen, maar stressen en snel iets doen heeft hier gewoon geen zin. Dan werkt hier juist alles tegen, het gaat hier nu eenmaal allemaal lentamente. Behalve in een café als je aan de bar je cappuccino wilt bestellen, dan moet je schreeuwen en mensen aan de kant duwen en wapperen met je bonnetje om eerder aan de beurt te kunnen komen dan de rest. Zoals bij het café bij onze taalcursus, maar €1 voor een cappuccino maar dan krijg je er gratis een typisch Italiaans sfeertje bij.

Ik begin nu al te denken dat 5 maanden eigenlijk veel te kort is om hier alles te zien wat ik wil zien.. Bijvoorbeeld mijn streven om alle kerken in Rome te bezoeken, of om de beste pizzeria te vinden, of de beste gelato, of om een plek te vinden in Rome waar geen toeristen komen en ik lekker rustig kan zitten.. zoveel moois en nu al te weinig tijd!

Ciao, Anne

#1 : Rome will be Rome

Chaos. Vanaf het moment dat je het vliegtuig uit stapt merk je het al: in Nederland is alles een stuk beter geregeld en netter georganiseerd dan hier. Want in Rome is het eigenlijk gewoon ‘niet geregeld’.

En natuurlijk, dat wist ik al wel voordat ik hier kwam. Maar af en toe blijf je je weer verbazen over de manier waarop alles hier gaat.

Het begon allemaal toen ik samen met mijn moeder de lift naar de trein zocht op het vliegveld. Op een bordje stond aangegeven ‘grote koffers? neem de lift’ (in het Engels), dus wij op zoek naar de lift. Maar als we het dan vragen aan een werknemer van het vliegveld vertelt hij ons dat er helemaal geen lift is, en kijkt ons daarbij ook nog eens aan alsof we hem een hele vreemde vraag hebben gesteld.

Maar goed, uiteindelijk zijn we al gauw in de trein beland en van de trein in de taxi en zo hadden we voor de middag al Giuliana, mijn huisbazin ontmoet. Een hele vriendelijke vrouw die gelukkig ook best goed Engels spreekt en die ons mijn nieuwe kamer liet zien – mijn twee grote loodzware koffers moest ik wel even alle 5 verdiepingen op tillen, want dit appartementen complex is de enige die geen lift heeft –

Maar dat was het allemaal dubbel en dwars waard want wat ben ik ongelooflijk blij met deze kamer. Het is groot! Het heeft een tweepersoonsbed en een bank, mooi bureautje om aan te studeren, twee grote kasten en een heel groot raam met van die echte Italiaanse luiken er voor. Uitzicht op de Tiber (Tevere) en vanaf het dakterras (die voornamelijk gebruikt wordt om de was uit te hangen) kan je net de Sint Pieter zien. WAUW. En wat een gek idee dat ik hier nu gewoon echt woon. Ik kan het nog niet helemaal beseffen.

In het huis woon ik samen met twee huisgenoten waarmee ik de keuken (smal klein keukentje, maar waar wel alles te vinden is wat je nodig hebt en waar ook een eettafel in staat) en de badkamer deel. Een huisgenoot is een Italiaanse jongen van 26, maar die is nog niet op komen dagen. Dus tot nu toe deel ik het huis alleen nog maar met een super vriendelijk Italiaans meisje, Silvia. En ik ben maar wat blij met haar aanwezigheid! Ze spreek echt goed Engels, woont hier al drie jaar, ze wil mij overal bij helpen en ze is altijd vrolijk. Hopelijk kunnen we in de loop van de week een keertje samen koken om elkaar beter te leren kennen.

De plek van het huis ligt ook behoorlijk centraal, als je naar het centro storico langs de Tiber wilt lopen duurt het ongeveer 15 minuutjes als je snel bent. En ik loop zo de brug over naar Trastevere, een hele leuke wijk met allemaal smalle straatjes en winkeltjes. Vlakbij mijn huis is de bekende Sinaasappeltuin / Giardini degli Aranci , en als je letterlijk mijn straat uitloopt (nog niet eens 1 minuutje lopen) kom je bij de beste pizzeria van Rome ‘Da Remo’. We hebben de pizza’s getest en het klopt, het is een flinterdunne ongelooflijk lekkere pizza die ook nog eens behoorlijk goedkoop is! Verder zijn zo’n beetje alle zaakjes en supermarktjes die je nodig hebt rondom mijn huis te vinden. Je loopt de deur uit en er is meteen leven en dat geeft een veilig gevoel.

Voor mijn deur stoppen ook 3 buslijnen. Hoewel tja.. een bus nemen in Rome is leuk, zolang je maar geen haast hebt. Het ene moment komen ze wel, dan slaan ze weer vier bussen over. Je weet gewoon nooit wanneer de bus komt, ook al check je je app nog duizend keer, de bus komt gewoon niet. En het is niet zo dat wij achterlijke toeristen zijn, want de romeinen zelf staan net zo lang te zuchten, op hun horloge te tikken, te schelden en te ijsberen, terwijl ze roepen ‘arrivato arrivato’. Maar de bus komt nog lang niet..

Beter is om een kwartiertje naar het dichtstbijzijnde metrostation te lopen en vanaf daar de metro te nemen. Er zijn maar twee lijnen, dus dat is niet moeilijk te onthouden gelukkig. Maar als je dan weer naar de leuke delen in het centrum wilt, kan je toch beter een bus nemen. De metro rijdt daar niet. Meerdere Italianen vertelden mij al ‘we have big problems with Atac’, het openbaar vervoer bedrijf van Rome. Ja dat kun je wel zeggen ja.

Ik moet toegeven dat ondanks dat Italië niet ver van huis is en de cultuur me toch al wel behoorlijk bekend is, blijf ik het echt wel even aanpassen vinden hier. Toch een lichte cultuurshock hier? Alles gaat echt op zn dooie gemakkie. Hopelijk een goede levensles voor mij.. When in Rome, do as the Romans do. Echt niemand heeft hier haast. Behalve in het verkeer dan, elk zebrapad is rennen voor je leven.

Wat mij ook opviel, was dat een nummertje trekken en in de rij staan gewoon geen zin heeft bij Italianen. Sta ik te wachten bij het postkantoor om francobolli (postzegels) te halen, heb ik netjes een nummertje getrokken –want er staat bij binnenkomst duidelijk dat dat moet-  ben ik aan de beurt en ja hoor, er komt even een eigenwijze Italiaan doorheen die zich voor mij wurmt en gewoon zijn hele verhaal gaat doen, zonder ook maar enig keer om te kijken of er niet iemand anders aan de beurt was.  Of in de telefoonwinkel, toen er iemand voor mij glipte en ik ‘NO’ zei, toen ging ze me snel even uitleggen dat ze alleen maar ‘even wat ging vragen’ en voor ik het wist stond ze al op mijn plek aan de balie en het duurde een eeuwigheid. Het verbaast mij echt, hoeveel ze soms wel niet durven. Alweer een goede les voor mij om hier te leren: meer voor mij zelf op te komen. Dat kan al beginnen met een kleine stap, wanneer ik de bus uit moet stappen terwijl deze zo stampvol zit en ik steeds moet roepen : PERMESSOOOO! Want anders kom ik de bus niet uit.

Verder kan ik jullie nog vertellen hoe heet het wel niet elke dag is, elke stap die je zet ben je al weer klaar om onder de douche te springen. Rond de 30 graden is het tot nu toe elke dag, met voornamelijk zon 😊 maar ik zal over het weer niet verder klagen.

Ik ben heel erg blij dat mijn moeder is meegekomen om samen met mij het eerste weekje door te brengen. Voor haar was het echt een vakantie, een citytripje om mij weg te brengen. Voor mij was het fijn wat hulp te krijgen bij het settelen in deze chaotische stad. Samen hebben we een beetje de buurt verkend, openbaar vervoer uitgeprobeerd en voornamelijk heel veel toeristische dingen gedaan. Isola Tibertina (eilandje in de Tiber), de Piramide en prachtige begraafplaats van Testaccio bezocht (waar veel bekende Romeinen en Britse schrijvers zijn begraven), verschillende pizzeria’s uitgeprobeerd zoals Emma en Da Remo, Piazza Navona, monument van Victor Emanuel II (voor de Italianen bekend als ‘altare della patria) wat zo immens groot is, dat elke keer als ik daar weer langs loop mij zo intens klein voel, in Parco Villa Borghese een leuk toeristentreintje genomen, de beste Tiramisu gegeten door in de rij te staan bij Pompi, een heleboel kerken bezocht, naar de Spaanse trappen geweest (die op dat moment in restauratie waren),  de Fontana di Trevi bewonderd en de ellenlange zondagmarkt Porta Portese afgestruind (waar ik nog een mooie zonnenhoed heb gekocht). Het bizarre is dat hoe vaak je die bekende plekken ook ziet, het blijft mooi en bijzonder!

Verder zal ik nooit meer klagen dat er zoveel toeristen lopen in Amsterdam, want er zijn hier veel meer bussen met Japanners en Russen die hier worden uitgespuugd. Overal, in alle kerken en alle parken. Tot nu toe is er geen hoek geweest in Rome waar ik nog geen toerist ben tegen gekomen. Maar voor mij niet heel erg, want op dit moment voel ik mijzelf nog behoorlijk een toerist.

Ik zal ook vertellen hoe ik de Universiteit hier ervaren heb. En het is een wereld van verschil. Hoe netjes je ontvangen wordt op een Universiteit in Nederland, hoe goed het geordend is op de UvA (en zoals we weten, daar is ook niet altijd alles in orde) hoe goed het online systeem werkt (vakken kiezen, docenten vinden, inloggen bij blackboard) en hoe goed Engels ze in Nederland spreken.. daar kunnen ze hier nog een hoop van leren! Voor de derde keer moet ik nu mijn vakken gaan veranderen, want de vakken waarvan ze dachten dat ze werden gegeven worden nu ineens (geheel in Romeinse stijl) toch weer niet gegeven. De vakken zijn voornamelijk in het Italiaans en Engelse vakken worden bijna alleen maar op master niveau gegeven. Nu dacht ik vandaag mooi met mijn Erasmus Coördinator mijn vakken te bepalen, maar het is nog niet gelukt. Gelukkig spreekt hij wel goed Engels en is hij heel vriendelijk om mij goed te helpen. We zijn er bijna… Volgende week woensdag weet ik hopelijk eindelijk welke vakken ik ga volgen aan Roma Tre.

Afgelopen woensdag had ik mijn placement test voor mijn Italian language course, wat nog een behoorlijk pittige test was. Je merkt dan toch, na in totaal anderhalf jaar Italiaanse les te hebben gehad, dat het allemaal veel te snel weer is weggezakt. Morgen hoor ik in welke klas ik ben ingedeeld, maandag beginnen met drie weken lang 4 uur per dag Italiaans, molto intensivo! Dan moet ik toch wel een mooi woordje kunnen spreken hoop ik?

Verder begin ik zeer langzaam aan te wennen aan het leven hier. Wat helpt is dat ik al een aantal leuke mensen heb ontmoet! Bij de test van de taalcursus raakte ik aan de praat met een Frans meisje Coralie waarmee ik meteen nummers heb uitgewisseld. Verder ook een Belgisch meisje, een Duitse jongen, een Braziliaans meisje. En vanavond heb ik heel gezellig met twee Nederlandse meiden (waarvan ik eentje vlak voor mijn uitwisseling leerde kennen via mijn Universiteit in Nederland) en haar Russische huisgenootje gegeten op hun dakterras. Waarna ik terugliep naar huis en mezelf op een overheerlijke gelato heb getrakteerd: panna cotta met caramel en een bolletje chocolade uit Ecuador.

Ik begin stiekem te denken dat mijn tijd in Rome hier wel goed gaat komen!

Buonanotte,

Anne

 


Tips!Tips!Tips:

-Eet een superbio pizza bij Emma (Via del Monte della Farina 28). Kost dan wel 12 Euro, maar is het helemaal waard. Wel dezelfde dag nog reserveren!

-Neem een lunch in het vrolijke tentje Grazia & Graziella in het schattige wijkje Trastevere. Personeel is vriendelijk, eten komt razendsnel op tafel en de sfeer is heerlijk. Vrolijkheid al om, zoals er op de menukaart ook staat: ‘smiles are free’.

-Eet de allerbeste tiramisu van heel Italië bij Pompi, je kunt kiezen uit de clasico, maar de aardbeien is zeker ook een aanrader.

-Ga naar de zondagmarkt in Rome: Porta Portese in Trastevere. Echt alles kun je daar krijgen, van huishoudelijke artikelen, koffers en kleding tot fietsen en antieke meubels.

-Drink een aperitivo in Trastevere, voor onder de 10 euro. Aperol spritz, campari soda, prosecco of gewoon een cocktail met natuurlijk een lekker hapje erbij. Eigenlijk overal op een terrasje in deze leuke wijk zit je al goed.

-must see: Parco Villa Borghese. Zo’n prachtige en romantische plek. Neem het toeristentreintje of huur een fiets om het park het makkelijkste te bekijken.